De muren afbreken?

In Podopost 9 las ik een interview met een pedicure die ervoor pleit om de muren tussen onze praktijken letterlijk en figuurlijk af te breken. Een meerpersoons behandelkamer waar wij naast elkaar de voeten van onze cliënten behandelen, levert volgens haar alleen maar voordelen op. Da’s een interessante visie om over na te denken.

Met een paar door haar genoemde winstpunten ben ik het eens. Het lijkt me reuze handig om een collega op twee meter afstand ter plekke te kunnen raadplegen over een complex voetprobleem. Ook de onmogelijkheid van seksuele intimidatie zie ik als vet pluspunt.

Maar is het overdreven en ouderwets dat wij de privacy van onze cliënten zo streng tussen vier muren achter een gesloten deur bewaken? Mensen trekken alleen hun kousen en schoenen uit. Ze zitten verre van naakt in de behandelstoel. Toch vrees ik dat hier een zekere bedrijfsblindheid kan optreden. Wij zijn zo gewend aan blote voeten, dat we er de naaktheid niet meer van zien. Nogal wat cliënten daarentegen beschouwen hun voeten juist als intieme zone. Sommigen verzamelen jarenlang moed voordat ze hun sokken voor ons uit durven te trekken. Ik denk niet dat deze mensen de belangstellende blikken van andere cliënten op prijs zullen stellen. Dikke kans dat ze elkaar nog kennen ook. Of cliënten durven te vragen om het gordijntje tussen de behandelstoelen te sluiten, betwijfel ik. En dan nog. Een gesloten gordijntje houdt alleen nieuwsgierige ogen tegen, geen luisterende oren. “Wat wordt daar voor mij verborgen gehouden?”, hoor ik de buurvrouw al guitig vragen.

Het genoemde voordeel dat de zwaarte en intimiteit van de gesprekken afneemt naarmate er meer mensen bij elkaar zitten, juich ik toe. Maar of er in plaats daarvan geanimeerde gesprekken tussen onze cliënten zullen ontstaan? Aan de praatjes tussen klanten bij mijn kapper kleven tenminste nogal eens bedenkelijke roddelkantjes. Of er ontstaan heftige discussies over de diverse problemen in de wereld. Moeten wij dan een waarschuwend vingertje in de lucht steken: “Nou, nou, dames, mag het even wat luchtiger?”

Een kookprogramma op de televisie in de praktijkruimte zal zeker helpen om het gesprek licht en neutraal te houden. Maar ik wil met mijn cliënten vooral over hun voeten praten, niet over lekkere recepten. En ik wil al helemaal niet dat andere cliënten zich met dat gesprek bemoeien. “Wat hoor ik? Heb je die druppels tegen je schimmel nou nóg niet gekocht? Mien, toch! Aan die nagels moet je nou echt eens wat doen hoor.”

Die tot praktisch 0 gereduceerde privacy in de meerpersoons behandelkamer vind ik toch wel erg weinig. De praktijkmuren houd ik dus voorlopig nog overeind.

Maar de geïnterviewde pedicure verdient wel een flinke schouderklop. Het is moedig als collega’s hun visie in de (altijd kritische) pedicuregroep gooien, zeker als deze afwijkt van de gemiddelde mening. Dat stimuleert ons om gezonde vraagtekens achter onze werkwijze te zetten. De boel lekker opschudden, dat is altijd beter dan op de automatische piloot onder de radar te blijven vliegen.

Bernadet