De ogen en oren van de wijk

Vroeger kenden de postbodes zowat alle mensen die ze post bezorgden van haver tot gort. Of het nou ging om de leefomstandigheden bij de zwaar zieke Mien, de slaande ruzies bij de familie Cornelissen of het bijna-faillissement van slager Janssen; zij zagen en hoorden het en hielden een kameraadschappelijk oogje in het zeil.

Een variant op deze sociale functie willen ze in Schiedam in ere herstellen. Daar draait momenteel een proef om postbodes de ogen en oren van de wijk te laten zijn. Elk spoor van vandalisme, geweld en leed dat ze op hun dagelijkse route tegenkomen, melden ze bij de gemeente.

Een soortgelijk project draait in België waar de postbodes een nog een veel uitgebreidere taak toebedeeld krijgen. Na het bezorgen van de post brengen zij een bezoekje aan hoogbejaarden in de wijk en peilen hoe het staat met hun leefomstandigheden.

Laten die kwetsbare, eenzame ouderen nou net tot de belangrijkste doelgroep van de ambulante pedicures behoren! Een groeiende doelgroep, want om in aanmerking te komen voor opname in een verzorgingshuis, moet je vandaag de dag immers wel heel ziek, zwak en misselijk zijn. Tel daarbij op dat  tegenwoordig enorm beknibbeld wordt op de thuiszorg en dat de kinderen van ouderen vaak grotendeels ‘druk-druk’ zijn met hun werk en gezin. Als ze al willen komen. Dat leidt tot de slotsom dat u, ambulante collega, voor veel ouderen een belangrijke schakel zult en/of kunt zijn.

Vele cliënten kent u al jaren. Bij sommigen bent u misschien zowat de enige, die hen geregeld bezoekt. Er zal u ongetwijfeld heel wat opvallen. U ziet dat mevrouw A de laatste tijd erg wankel op haar benen staat, meneer B ineens grote blauwe plekken op zijn armen heeft en meneer C zich al maanden erg slecht verzorgt en zijn huishouden verwaarloost.

Op het moment dat u zich werkelijke zorgen over de leefomstandigheden van een cliënt maakt en diens sociale vangnet grote gaten vertoont, zult u dat uit humanitaire overwegingen vast en zeker bij de (afwezige) familie, de huisarts of een instantie melden.

Of u, in navolging van de Schiedamse en Belgische postbodes, ook uw voelsprieten bewuster kunt en wilt uitsteken tijdens uw weg door de wijk en zo nodig melding maakt van opvallende zaken, is de vraag. Ik denk aan de buurvrouw van uw cliënt, die zich de laatste tijd zo vreemd gedraagt, een loslopende hond, vandalisme en geweld. Op zich is deze functie op uw sociale lijf geschreven en past het prima binnen onze hedendaagse participatiemaatschappij: de ambulante pedicure als ogen en oren van de wijk!

Bernadet