Zakengesprek op puntschoenen

Er is één categorie cliënten waar ik de openingstijden van mijn praktijk ruimhartig voor aanpas. Dan heb ik het over mijn zakenmannen, strak in het pak en de haren keurig gekapt. Ja, zakenvrouwen heb ik ook, maar daarover een andere keer.

 

 

Mijn zakenmannen willen hun afspraak zo vroeg óf zo laat mogelijk op de dag, anders pas ik niet in hun strakke tijdschema en overvolle agenda. Speciaal voor hen open ik de praktijkdeur soms al om half acht ’s morgens of sluit deze pas weer om een uur of zeven ‘s avonds.

Zo’n meneer komt binnen, we wisselen wat beleefdheden uit en hij vertelt in telegramstijl hoe het met zijn voeten gesteld is. Terwijl ik me over zijn voeten buig, slaat hij onmiddellijk aan het multitasken. Laptop op schoot, smartphone op de armleuning. Het geritsel met de paperassen en het driftige getik op het toetsenbord creëren een aangenaam kantoorsfeertje. Het eerste zakelijke telefoontje laat meestal niet lang op zich wachten.

Vroeger, toen ik nog een micromotor had, vond ik het lastig om met die vaak lange telefoongesprekken om te gaan. Want kon ik het nou wel maken om de motor aan te zetten voor het broodnodige freeswerk? Door de herrie waar dat destijds mee gepaard ging, konden de zakenpartners elkaar absoluut niet meer verstaan. Zo’n plotselinge interruptie voelde nogal onbeleefd. Dus stelde ik het frezen zo lang mogelijk uit en deed eerst al het werk met messen en tangen. Maar uiteindelijk gebaarde ik naar mijn cliënt dat de motor nu toch echt aan moest. Hij zat per slot van rekening bij mij in de stoel om van zijn voetproblemen verlost te worden. Mijn huidige unit met externe compressor maakte een eind aan dit debacle.

Gewoon een beetje kletsen zit er doorgaans niet in. Zulke mannen zitten echt niet te wachten op een praatje over de vakantie, het weer of de topprestaties van Max Verstappen. Ze tonen zich meestal wél geïnteresseerd in mijn kwartaalcijfers en fiscale ondernemersvermogen, maar daar wil ik nou weer niet over praten. Die keuvelgesprekjes hoeven ook niet van mij maar ik wil wél voldoende gelegenheid krijgen om over hun voeten te praten. Die tijd moet ik af en toe opeisen, want sommigen zakenlieden lijken daar niet zo’n boodschap aan te hebben. Vooral schoenadvies is nogal eens een heikel punt. Ze dragen modieuze, peperdure schoenen, perfect passend bij hun maatpak. Maar vaak te puntig en te smal. Het blijkt lastig om ze te overtuigen dat ze met degelijke schoenen met een goede pasvorm een hoop voetproblemen kunnen voorkomen.

Het afrekenen gaat rap per pin en weg zijn ze alweer, in hun dikke bolide haastig op weg naar kantoor. Meestal plannen we een stuk of zes afspraken tegelijk zodat dit voor de eerstvolgende maanden alvast geregeld is. Dat scheelt weer tijdverspilling. Gezien hun dikke vette fooien neem ik aan dat ze tevreden zijn over mijn werk. Van dat geld kan ik inmiddels wel een chique mantelpakje met naaldhakken aanschaffen.

Bernadet