Rampspoed

Tijdens de afgelopen winter kon ik draaien aan de radiatorknop tot ik een ons woog, het bleef vaak toch een tikkeltje te fris in de praktijkruimte. Mijn cliënten gaven schoorvoetend toe dat het inderdaad wel een graadje warmer mocht. Oei, daar moest dus snel iets aan gebeuren. Manlief en ik besloten het karwei uit te besteden aan een klusbedrijf.

 

“Eitje”, bromde bouwvakker Piet, dat klusje klaar ik binnen een dag. Gaat helemaal goed komen, juf. Je patiënten zitten hier straks in hun hempie, zo hot wordt het! Ik koop een dubbele radiator voor je. Meteen maar voor design gaan?” Goed idee, Piet! Op ons verzoek zal hij de oude radiator verplaatsen naar de logeerkamer. Die kamer zit recht boven de praktijkruimte.

Op zaterdagmorgen staat Piet stipt om negen uur voor de deur. CV uit en aan de slag! Helaas, ontaardt het ‘eitje’ in een klus van jewelste. Daar kan Piet niks aan doen, het is klinkklare tegenslag. Het aanpassen van de leidingen aan de afmetingen van de nieuwe radiator kost veel meer tijd dan gedacht. Vervelender is dat de nieuwe radiator net iets lager aan de muur hangt dan de oude. Nu komt genadeloos uit dat ik bij de laatste schilderbeurt lekker lui om de radiator heen geverfd heb. Het pastelblauw van vroeger matcht nou niet bepaald bij het hippe mauve van nu. Dat wordt dus schilderen op zondag. Hopelijk hebben ze dezelfde kleur verf nog bij de bouwmarkt.

We sjouwen de oude radiator uit de praktijk de trap op, enkele reis logeerkamer.  “Potverdriedubbeltjes, wat is dat ding zwaar”, klagen we (eigenlijk gebruikten we heel wat stevigere krachttermen maar die komen niet door de ballotage). Op de terugweg naar beneden zie ik een roestbruine streep over de volledige lengte van de vloerbedekking op de trap lopen. Het is smerig water, dat nog onderin de radiator verstopt zat. Dus krabbel ik ook nog ‘tapijtreiniger’ op mijn boodschappenlijstje. De zondagse rust kan ik nu wel op mijn buik schrijven.

Tijdens het vullen van de nieuwe radiator in de praktijkruimte knapt de radiatorkraan. Het water spuit alle kanten uit, hel! Tot ’s avonds laat ben ik aan het soppen om de zaak weer op te kalefateren.

Dat er iets is misgegaan bij de montage van de radiator op de logeerkamer, ontdek ik pas een dag later als ik aan mijn schilderklusje wil beginnen. Een grote vochtplek in het plafond verraadt een lekkage boven. Om dat euvel te verhelpen, moeten we daar de vloer openbreken.

Eind goed, al goed? Uiteindelijk wel maar op dat moment helaas nog niet. Nadat alles gefikst is, halen we het beschermende karton van de radiator. Wat denkt u? Een dikke put, vol in het zicht, ontsiert het design volledig! Nou, in die put voelen we ons zo langzamerhand zelf zakken.

Zolang mijn cliënten niet naar het plafond en de radiator kijken, hebben ze van al die rampspoed gelukkig geen weet. Zij zitten er weer warmpjes bij!

 

Bernadet