Te grabbel

Mevrouw Xantippe kampt al heel lang met ingroeiende nagels. De oorzaak is overduidelijk: haar geliefde maar o, zo puntige pumps. Bij ieder bezoek doe ik mijn best om de nagelproblemen zo goed mogelijk aan te pakken. Na wéér eens wekenlang – feitelijk onnodig – pijnlijden is mijn cliënt eindelijk gemotiveerd om met mijn schoenadvies op zak de betere schoenwinkel binnen te stappen.

 

Helaas legt mijn gedegen advies het ter plekke volledig af tegen een stel lakleren beauty’s! Die brengen haar tenen van de regen in de drup. “Een goed merk en peperduur!”, moppert mevrouw bij haar eerstvolgende bezoek, terwijl ze haar pijnlijke tenen zowat onder mijn neus duwt.

Bij hoge uitzondering en met de intentie haar nagelproblemen voor eens en voor altijd de wereld uit te helpen, rijden we de eerstvolgende zaterdag samen naar een andere schoenenwinkel. Onder mijn toeziend oog koopt mevrouw een paar goed passende schoenen. Hèhè, probleem opgelost, denk ik opgelucht. Dat is de tijdsinvestering waard geweest.

Helaas dikke pindakaas.  “Nou heb ik verdorie tóch weer pijn aan die tenen!  Hoe kan dat nou?”, vraagt ze zes weken later. Verbouwereerd kijk ik haar aan. En vervolgens naar haar voeten. Daaraan prijken haar geliefde pumps in volle glorie. “Ja, die foeilelijke misbaksels heb ik maar één keer gedragen hoor. Dat kun je me echt niet aandoen. Ik ben wel een vrouw, begrijp je”, zegt ze. Tja, dan laat de oorzaak van het nagelproblemen zich toch raden, lijkt me. Snapt ze dat nu echt niet of wil ze het niet snappen?

Nu bekruipt mij het onaangename gevoel dat de nagelproblemen geheel bij mij gelegd worden. Los het maar op, Bernadet! Toch doe ik uiteraard mijn best om de nagels zo goed mogelijk te behandelen. Dat lukte lange tijd redelijk. Helaas kan mevrouw het niet altijd laten om de hoeken van de nagels er zelf maar vanaf te knippen. Dan komt de kwade dag dat er sprake is van een fors ontstoken ingroeiende nagel. Voor mij is daarmee de grens bereikt. Ik leg mevrouw uit dat mijn behandelmogelijkheden voor deze nagel op zijn en verwijs haar door naar de huisarts. Ze belooft dat ze direct contact met hem zal opnemen. Vervolgens laat ze niets meer horen.

Een dik jaar later spreekt een buurvrouw mij aan op straat. “Ik moet je toch even wat vertellen, Bern, zegt ze. “Mevrouw Xantippe strooit in het rond dat jij haar nagels verpest hebt. De huisarts had één nagel er zelfs helemaal af moeten halen! Nu gaat ze naar een andere pedicure.” Meewarig kijkt ze me aan. “Ik geloof daar niks van hoor”, voegt ze nog vriendelijk toe.

Ik voel me zwaar gekwetst. Heb ik zoveel moeite en energie in het vinden van een afdoende oplossing gestoken, wordt mijn goeie naam als stank voor dank te grabbel gegooid! Een goeie reputatie behouden, moeilijk hoor. Daarover praten we verder in Podopost 4. En mevrouw Xantippe ga ik zo maar eens even bellen.

Bernadet

 

PS: de naam ‘Xantippe’  is natuurlijk niet de echte naam van deze mevrouw maar wél bewust gekozen. Zoek dat maar eens op!