De dokter gaat voor

Dinsdagmorgen, kwart voor negen. Telefoon.

Mevr. P: Bern, ik kan niet komen vandaag. De poli belde net. Er is om elf uur een plaatsje vrij gekomen bij de KNO-arts. Daar móet ik naar toe. Dat scheelt me een  week wachten.

Ik (sputterend): Maar ik heb om elf uur op u gerekend. Zo snel kan ik niemand anders meer inplannen. We kunnen een andere datum afspreken, maar ik moet deze afspraak wél bij u in rekening brengen.

Mevr. P (klinkt verongelijkt): Meen je dat nou echt, Bernadet? Moet ik betalen voor die ene keer dat ik mijn afspraak bij je afzeg? Je weet dat ik al heel lange last van mijn oren heb. Dan begrijpt je toch ook wel dat deze afspraak bij de KNO-arts nu echt voor gaat! Wanneer kan ik bij jou terecht?

Ik (haar kritiek over de betaling negerend): Uhh, eens even kijken….deze week gaat niet meer lukken, volgende week zit ik ook al bomvol…..dat wordt dan vrijdag zeventien november om half vijf.

Mevr. P: Dan pas? Kan het echt niet eerder? Ik heb nu al behoorlijk last van die ene likdoorn. En half vijf ‘s middags is me veel te laat, dan moet ik koken.

Ik (koeltjes): “Als die datum u niet schikt, dan wordt het woensdag tweeëntwintig november om half tien.

Mevr. P (klinkt enigszins nijdig): Maar dat is nog veel later! Nou, doe dan toch die vrijdagmiddag maar. En bel me als je eerder plaats hebt.

Ik (het laatste bevel negerend): Staat genoteerd, tot zeventien november. Succes bij de KNO-arts.

Einde gesprek.

 

Ben ik tevreden over dit telefoongesprek? Nee.

Ik baal ervan dat ik niet gereageerd heb op haar kritiek over de betaling. Nu moet ik dat later opnieuw ter sprake te brengen. Dikke kans dat ik dan toch maar weer over mijn hart strijk.

Het enige dat ik gedaan heb, is haar sneaky ‘straffen’ door de afspraak pas over tweeënhalve week te plannen. Eigenlijk had ik zelfs morgen nog een plaatsje vrij, om 11 uur notabene. Maar het is niet de eerste keer dat mevrouw P haar afspraak op het laatste moment afzegt. En als je al maanden met oorklachten loopt, dan kan die ene week wachten er ook nog wel bij.

Ik baal er nog méér van dat alle artsen, specialisten, tandartsen, fysiotherapeuten en andere -peuten altijd en eeuwig voorgaan. Bij een dubbele afspraak wordt de pedicure afgebeld, nooit de dokter. Wij moeten ons maar schikken, buigen en barsten en liefst zo snel mogelijk opnieuw plaats maken, zonder extra kosten.

Hoe komt dat nou? Waarschijnlijk ben ik – en velen met mij – simpelweg niet assertief genoeg. We willen altijd maar zorgen voor anderen. We lopen over van begrip en medeleven. Daar maken sommige cliënten gebruik van. Opkomen voor onszelf? Ho maar. Nee, onszelf laten we te vaak in de kou staan.

Een paar stevige lesjes in assertief gedrag zijn meer dan welkom voor het opbouwen en/of behouden van een gezond bedrijf. Opleiders, wie voelt zich aangesproken?

Bernadet