Een boompje over oncologische voetverzorging

Wauw, wat een interessante artikelen over het thema oncologie staan er in Podopost 2! De oncologisch verpleegkundige is tegenwoordig DE belangrijke spin in het web. Geheel volgens nauwgezette procedures communiceren alle betrokken disciplines met deze beroepsbeoefenaar. Zij of hij geeft de grenzen aan waarbinnen de medisch pedicure mag handelen. Hoe gingen we pakweg vijftien jaar en langer geleden met de voeten van onze cliënten met kanker om?

Bestond de oncologieverpleegkundige toen al? En werden er in die tijd al oncologische multidisciplinaire teams samengesteld? Waarschijnlijk wel maar we hadden toen  nog geen contact met hen, toch? Namen als risicovoet, medisch pedicure en oncologisch voetzorgverlener werd pas jaren later geboren. Ik neem daarom aan dat destijds alle pedicures de voeten van hun cliënten met kanker behandelden.

Besteedde de pedicure-opleiding in vroegere tijden aandacht aan dit onderwerp? Een beetje. We leerden dat de weerstand van mensen met kanker laag was na het toedienen van een chemokuur. Dus was het risico op infecties hoog. Daarom mochten we hun voeten op z’n vroegst pas twee weken na het toedienen van een chemokuur verzorgen, mits de witte bloedlichaampjes weer voldoende op peil waren.

Gelukkig ben ik altijd een voorzichtige werker geweest. Uit m’n doppen kijken, geen risico’s nemen. Maar ik heb in het verleden vast wel eens prettig stevig de voeten van kankerpatiënten gemasseerd met de goede bedoeling ze een beetje troost en ontspanning te bieden. Tegenwoordig weet ik dat je bij hen uiterst voorzichtig met voetmassage moet zijn. Ik geloof ook niet dat ik vroeger aandacht aan de specifieke geschiktheid van voetverzorgingscrèmes voor oncologische voeten schonk. Logisch, de informatie daarover was toen nog niet voorhanden. Over het hand-voetsyndroom had ik destijds nog nooit gehoord. Maar ook al had dat syndroom toen misschien nog helemaal geen naam, de bijbehorende symptomen bestond natuurlijk al wél. Heb ik cliënten met die symptomen gehad? Had ik dat toen dan niet in de gaten?

Hoe anders is de oncologische voetverzorging vandaag de dag. Er is zoveel meer kennis, er zijn zoveel meer procedures. Ik lees veel over dit onderwerp, bezoek lezingen. Die kennis gebruik ik nauwgezet, adviezen volg ik keurig op. Tegelijk snap ik ook wel dat dat niet te vergelijken is met de kennis en kunde van de collega’s die daar specifiek voor zijn opgeleid.

Laatst las ik in een artikel¹ uit 2015 de aanbeveling om oncologische patiënten tijdelijk aan een collega medisch pedicure over te dragen. Vinden dergelijke overdrachten in de praktijk plaats? Is dat inmiddels een geformaliseerde regel? En hoe denken de cliënten daarover? Als je tevreden bent over je pedicure, zie je het dan zitten om in een toch al heftige en emotionele periode van je leven ineens naar een onbekende te moeten?

Uiteraard: als het echt in het belang van de cliënt is, dan moeten we dat doen! Ken je grenzen. Ik denk dat het ‘t waard is om hier eens een boompje over op te zetten.

 

Bernadet

¹) ‘De risicovoet bij cliënten met kanker’, Podopost, juni 2015