Pedicure in de dop

Het is schoolvakantie en dat is goed te merken in de praktijk. Terwijl beide ouders aan het werk zijn, zorgen de opa’s en oma’s voor de kleinkinderen. Grootouders zijn tegenwoordig belangrijke steunpilaren van de economie. Zonder hen stort de boel misschien wel als een kaartenhuis in elkaar. Maar ja, diezelfde grootouders moeten ook naar de pedicure. En wat doen ze dan? Ze nemen gezellig de kleinkinderen mee!

Alhoewel ik daar geen voorstander van ben, snap ik ook wel dat het soms niet anders kan. Dus kun je er dan maar beter goed op voorbereid zijn met voor alle leeftijdscategorieën wat leuks in de aanbieding. Een rammelaar voor de allerkleinsten, boekjes en spelletjes voor de wat groteren. Geen speelgoed geven dat uitnodigt om ermee te gooien, weet ik uit ervaring.

Sommige kinderen zitten braaf aan tafel te lezen. Verlegen kinderen hangen al duimend tegen oma aan. Wat meer ongedurige kinderen zijn het speelgoed na vijf minuten zat en vervelen zich de rest van de tijd te pletter. “Oma, hoe lang dúúrt het nou nog? Oma, wanneer gáán we nou? Oma, mag ik vast buiten spelen?” “Nog eventjes geduld, kindje.” Ik heb geleerd om me er niets van aan te trekken.

Pubers zitten onderuitgezakt, ongeïnteresseerd en uitsluitend gefocust op hun mobiel op de bezoekersstoel. De stripboeken laten ze links liggen. Ze gunnen me geen blik waardig.  Ik mag al blij zijn met een gemompelde begroeting. Gelukkig komen ze maar zelden mee.

Er is ook een categorie ‘super-geïnteresseerde’  kinderen. Sanne, de elfjarige kleindochter van mevrouw G. is er zo eentje. “Ik dacht, ik neem haar eens mee. Want volgens mij is dit beroep echt wat voor haar”, zegt oma trots. “Kijk maar eens goed, liefje. En Bernadet, vertel aan haar wat je allemaal doet.” Dus laat ik Sanne door de loeplamp meekijken naar grootmoeders voeten. “Oma, wat heb jij grote tenen”, giechelt ze.

Nogal wat kinderen zijn geïmponeerd door al die spannende mesjes en freesjes. Maar het witte uniform, de handschoenen en vooral het mondkapje spannen de kroon. “Ben jij een soort operatiezuster voor de voeten”, vroeg Jeroen, de kleinzoon van meneer van H. mij laatst. De meesten vragen ook ietwat bezorgd aan hun opa of oma of dat snijden geen pijn doet.

Niets is natuurlijk leuker dan het mogen bedienen van de behandelstoel. Of bij oma op schoot in de stoel en dan zo hoog mogelijk de lucht in of zo ver mogelijk naar achteren kantelen. Dolle pret, daar kan geen kermisattractie tegenop.

De lieve kindertjes krijgen na afloop een mondmasker cadeau, succes verzekerd. Ik moet natuurlijk wel oppassen dat ik het niet te gezellig voor ze maak.

Nadat mevrouw N. heeft afgerekend is Joris, haar kleinzoon van 7, vastbesloten: hij wordt later ook pedicure. “Waarom?”, wil oma weten. “Nou”, zegt hij, “Ik vind die technische apparaten leuk, je kunt er lekker bij blijven zitten en ik heb net gezien dat je er nog een flinke som geld mee kunt verdienen ook!”

 

Bernadet