Wie de schoen (niet) past…

 

Schoenen zijn misschien wel de meest voorkomende veroorzakers van voetellende. Wij hebben daar in onze praktijken allemaal mee te maken. En oei, wat is het toch een heikel onderwerp! Hoe vaak komt het niet voor dat je denkt dat je een duidelijk schoenadvies hebt gegeven maar dat toch niet zo blijkt te zijn?

De cliënt gaat braaf naar een schoenenspeciaalzaak en komt de volgende keer trots bij je terug met fonkelnieuwe, prijzige schoenen. Blijkt ze (of hij maar meestal gaat het om een zij) toch weer een foute keuze gemaakt te hebben! O zo voorzichtig probeer je aan de cliënt duidelijk te maken waarom die schoenen, hoe mooi ook, toch niet geschikt zijn voor haar voeten.

Nogal wat cliënten reageren dan verontwaardigd: “Wat?! Nou ga je me toch zeker niet vertellen dat die schoenen óók niet goed zijn, hè. En ze zijn nog wel van een heel goed merk! Weet je wat die gekost hebben? Een rib uit mijn lijf!”

Lastig, lastig. Kom niet aan de schoenen van je cliënt, want het raakt diens portemonnee. Ik ken collega’s die er daarom nauwelijks over durven te beginnen.

En nu overkwam het mezelf. Ik wilde voor de zomer een paar nieuwe sandalen aanschaffen. Zoals altijd hanteer ik een streng aankoopbeleid: ze moeten in de winkel perfect passen en lekker lopen. Bij ook maar de geringste twijfel koop ik ze niet. Uiteraard weet ik als pedicure waar ik op moet letten. Zou je denken.

Ik was overtuigd van mijn succesvolle aankoop. Wat zouden die degelijke maar ook elegante sandalen leuk bij mijn zomerjurkjes staan, dacht ik eerst nog verlekkerd! Helaas, al gauw bleek het een faliekante miskoop te zijn. Na een halve dag dragen kreeg ik pijn onder mijn linker voorvoet. Ik kon de bandjes verstellen tot ik een ons woog, het hielp geen sikkepit.

Toen voelde ik de veroorzaker van het leed: een soort in de zool verwerkte pelot drukte op een verkeerde plek in mijn voorvoet. Arggggh! Ik baalde er stevig van. Daarbij was ik ook nog zo stom geweest om ze meteen buiten te dragen, dus weigerde de verkoopster om ze terug te nemen. Bijna honderd euries over de balk gesmeten!

Een week lang weigerde ik koppig om mijn miskoop te erkennen. Tegen beter weten in droeg ik mijn sandalen af en toe tóch. Ik probeerde mezelf wijs te maken dat het misschien een kwestie van wennen was. Kop-in-het-zand-steek-politiek noemen we dat. Maar de pijn was niet te harden. Dus belandden de nieuwe sandalen ver achter in de kast, de prullenbak ligt nog steeds wat te gevoelig. De oude sandalen mochten nog een keertje mee op vakantie.

Ik heb er stevig van geleerd: voortaan nog beter op alle kenmerken letten.

De cliënten varen er wel bij: mijn invoelend vermogen betreffende het aanschaffen van de verkeerde schoenen is met sprongen vooruit gegaan.

Bernadet