Assertief?

Zaterdagmorgen in de trein. Ik nestel me met koffie en een boek op een fijn plekje bij het raam in de stiltecoupé. Stilte, dat is precies waar ik nu behoefte aan heb na de afgelopen hectische werkweek. Van mij mag deze rustige treinreis eeuwig duren. Helaas…

Bij het volgende station nemen vier buitenlandse toeristen in de coupé plaats. Ze wijzen op de stilte-sticker, lachen erom en vervolgen luidkeels hun gesprek. Het irriteert me. Zal ik er wat van zeggen? Dat voelt toch een beetje flauw. En wie weet wat voor een grote mond ik terugkrijg.

Bij het volgende station stroomt de wagon vol luid pratende reizigers. Adieu stilte. Een jong stel schuifelt door het gangpad mijn kant op.”Mevrouw, als u nu effe daar plaatsneemt, dan kunnen wij naast elkaar zitten”, zegt de grote, woest bebaarde man met indrukwekkende tattoos netjes maar tegelijk bijna gebiedend tegen mij. Hij wijst naar de plaats aan de andere kant aan het gangpad. Ik aarzel. Hè, ik zit hier nu juist zo lekker. Maar ach, wat maakt het ook eigenlijk uit? Bovendien voorkom ik liever ruzie met die reus. Dus pak ik mijn boeltje bij elkaar en ga op de mij aangewezen plek zitten. Het verliefde stelletje ploft al zoenend op mijn fijne bankje neer. Mijn kersverse buurvrouw zit luid smakkend een stinkend broodje te eten.

Daar zit ik dan in de stank op een plek aan het gangpad naast een tongend stelletje. Verder lezen kan ik wel vergeten. Beteuterd bedenk ik dat ik er binnen één minuut gigantisch op achteruit gegaan ben. En dat hebt je grotendeels aan je te brave, non-assertieve gedrag te danken, Bernadet!

In mijn praktijk overkomt het me ook. Hoe vaak strijk ik mijn hand over mijn hart en breng de cliënt die verstek laat gaan uiteindelijk niets in rekening? Hoe vaak geef ik toe aan het verzoek van een klant om ‘s avonds af te spreken terwijl ik dat eigenlijk niet wil? Hoe vaak reken ik nou werkelijk een hoger tarief, passend bij een langere werktijd omdat de betreffende klant te weinig komt?

Waarom is het nou toch zo moeilijk om assertief te zijn? Uit angst voor kwaadsprekerij en een negatieve naam? Vanwege de band met mijn cliënten? Omdat ik aardig gevonden wil worden?

Daar moet ik dan toch maar eens overheen durven stappen. Ik moet een onderneming draaiende houden en winst boeken. Wat zakelijker opstellen kan heus geen kwaad. Dat is ook eerlijker tegenover de klanten die wél op tijd komen en een faire prijs betalen. Dus hup Bernadet, recht je assertieve schouders!

Tijdens het schrijven van deze blog werd ik twee keer telefonisch gestoord door mevrouwen van energiemaatschappijen. Voor de zoveelste keer probeerden ze mij een zogenaamd veel gunstiger energiecontract aan te smeren. Ik heb mijn latent heus wel aanwezige assertieve vermogens meteen maar eventjes op ze losgelaten. Vette pech voor deze dames. Op zoek naar het juiste evenwicht was ik nu waarschijnlijk iets té assertief. Ik hoop dat ze inmiddels een beetje van de schrik bekomen zijn.

Bernadet

Peiling
Worstel je net als Bernadet met assertiviteit of heb je er je weg in gevonden en heb je wel tips voor collega’s doe dan mee aan deze peiling