Bemoeizucht

Voor veel pedicures is kerst al weer ver weg. Bernadette blijft nog even in de kerstsfeer. Lees haar blog hier.

Ik ben dol op feesten en tradities. Zeker tijdens de kerstperiode trek ik alle registers open en dompel ik mijn huis compleet onder de kerstballen, kaarsen, engeltjes, lichtjes en geurend groen.

Om mijn cliënten te laten delen in de feestvreugde, breng ik het praktijkgedeelte van mijn huis ook in vrolijke kerstsferen…

Zodra Sinterklaas zijn hielen gelicht heeft, staat een flink versierde kerstboom fier te pronken in de wachtruimte. Die boom mag pas na 6 januari weg.

Ik vind het al moeilijk genoeg om te accepteren dat alle feestdagen op zijn en we de donkere en sombere januarimaand in duikelen. Met Driekoningen vieren lief en ik daarom altijd nog een knusse afterparty, in kerstsfeer.

Op maandag 4 januari, de eerste werkdag in dit nieuwe jaar, staat mijn Nordman dus nog in vol ornaat te stralen. Het is meteen volle bak. Ik knip, frees en snijd dat het een lieve lust is. Lastige ingroeiende nagels, lelijke hielkloven en heftige likdoorns brengen mij die ochtend nogal achter op mijn schema. Geen tijd voor een kop koffie tussendoor, ik kom de praktijkruimte niet uit. Gelukkig lijkt geen enkele cliënt het lange wachten erg te vinden. Ook mevrouw W. niet. Ze zegt dat er een leuke verrassing voor me klaar ligt in de wachtruimte.

Mijn middagpauze schiet er bijna bij in, zo druk is het. Eindelijk vind ik een momentje voor een boterham. Op weg naar de keuken zie ik het: mijn kerstboom is afgetuigd! Alle kerstballen zijn in de plastic bewaardoos gestopt. De slinger met lampjes ligt in elkaar gevouwen op het tafeltje. De afgevallen dennennaalden zijn op een treurig hoopje bij elkaar geveegd.

Aan een kale tak kleeft een geeltje: “Ik heb me wachttijd goed benut! Kerst is over, opgeruimd staat netjes! Ken je boom morgen met  de vuilnis mee. Vr. gr. Mevr. W.” Mijn opperste verbazing maakt plaats voor boosheid in het kwadraat: hoe haalt mevrouw W. het in haar hoofd om zomaar mijn boom af te tuigen? Ik weet dat ze het goed bedoeld maar ik vind deze bemoeienis vreselijk. Dat beter weten, die sociale controle en dat ‘hoort niet’, ik gruwel ervan. Blijf van mijn ballen af!

Ik been op hoge poten naar de praktijk terug en grijp de telefoon. Ik moet mevrouw W. duidelijk maken dat ze mijn grens heeft overschreden. Net op tijd aarzel ik. Nee, niet bellen, Bernadet. Ik zou nu alleen maar gif over haar uitstorten en dat zou ze vast niet begrijpen. Verbaal geweld is nooit goed. Daarnaast: mevrouw W. heeft veel contacten, ik moet mijn goeie naam wel hooghouden natuurlijk.

Ik los het anders op. Voortaan stel ik mijn mooie kerstboom veilig door mevrouw W pas na 6 januari in te plannen. Vóór Driekoningen is er in het nieuwe jaar voor haar geen plaats meer in mijn herberg.

Bernadet