Dwangarbeid

De weg vanuit Zuid-Frankrijk naar Nederland is lang. Daarom besluiten we de terugreis in twee etappes te verdelen en de nacht in een romantisch Franse hotelletje door te brengen. Gezellig, denken we maar oei, dat valt tegen. Bij binnenkomst in het pension kijkt een oudere vrouw ons geïrriteerd aan. Kennelijk storen we bij haar favoriete soap. Une chambre? Echt enthousiast over ons verzoek lijkt ze bepaald niet.

 

Wat? Willen we de kamer ook nog eerst zien? Haar mondhoeken zakken nog lager. “Henri!”, snerpt ze over haar schouder naar een dikbuikige man achter de toog. Daarop volgen nog wat woorden in een onverstaanbaar Frans dialect. Henri grijpt een sleutel van het bord en gaat ons sloffend voor de trap op. Ook bij hem – de echtgenoot? – kan er geen glimlachje vanaf. Het bed voelt zacht, dus accepteren we de kamer. Inclusief half pension graag. Het ziet er immers niet naar uit dat dit verlaten dorp nog een leuk restaurantje heeft.

Na ons geïnstalleerd te hebben, bestellen we een pastis in het cafégedeelte. Zuchtend schenkt madame de borrels in. Daarna ploft ze weer neer voor het immens grote televisiescherm.

‘s Avonds wordt het driegangenmenu in een uiterst sombere eetzaal opgediend. Hier is sinds de jaren zeventig niet meer verbouwd. Madame mompelt alleen ‘bon appetit’ bij het presenteren van ieder gerecht. Ik zie dat ze het handjevol andere gasten op dezelfde chagrijnige wijze benadert. Oké, het ligt dus niet aan ons. Als we haar – welgemeend – complimenteren met het lekkere eten, trekt ze zowaar een mondhoek héél eventjes een fractie omhoog. Meteen daarna daalt de triestheid weer als een loden deken over haar heen. Deze depressieve stemming infecteert het hele pension.

Het intrigeert ons: waarom gedraagt deze vrouw zich zo triest? Waarom is ze niet blij met onze klandizie? Met deze sacherijnige bejegening jaagt ze absoluut haar klanten de deur uit. Vette fooien kan ze zo ook wel vergeten.Ons ziet ze hier echt niet terug en dit adresje aanbevelen aan anderen zit er ook niet in. Is het jaloezie? Haat ze vakantiegangers? Stel je toch voor dat ik me zo tegenover mijn cliënten zou gedragen? Dan kon ik mijn zaak gauw sluiten.

Ineens valt het kwartje: deze oudere vrouw is vast zo boos, bedroefd en gefrustreerd omdat ze wil stoppen met werken maar zich dat niet kan permitteren! Ze heeft geen of onvoldoende pensioen opgebouwd. Geïnteresseerde kopers voor een verouderd pension in een saai dorp  zijn er niet. De bedrijfsinkomsten zijn noodzakelijk. Dus zit ze ongewild met handen en voeten aan haar hotelletje geketend.

Gedwongen werken terwijl je daar absoluut geen lol meer in hebt, wat vreselijk! Eens en temeer drukt deze ervaring mij met de neus op het concrete feit hoe belangrijk het is om ruim op tijd pensioen op te bouwen. Hoe? Dat is voor een pedicure nog niet zo gemakkelijk, zeker als je kostwinnaar bent. Toch is het noodzaak. Reserveer geld, bereken je pensioenkosten in je tarief door. Er is immers meer in het leven dan werken alleen.

Bernadet