Vlieg op!

(Zucht) Wat is het druk vandaag! Snel een kop koffie tussendoor om mezelf een beetje op te peppen. Ai, dat had ik beter niet kunnen doen. Tien minuten later vlammen de opvliegers vanuit mijn hals omhoog richting toch al rode konen. Daar zit ik dan voor de zoveelste keer met een vuurrood, opgeblazen gezicht over de voeten gebogen. Het klamme zweet parelt in straaltjes over mijn rug.

 

Soms voelt mijn uniform halverwege de dag al zo klef, dat ik maar weer een verschoninkje aantrek. Het valt me nog mee dat de ruiten niet beslaan van die uitbrakende hitte.

Ik probeer naar de cliënten toe te verbloemen hoe de vlam alsmaar meer in de innerlijke pan slaat. Want ik geneer me voor een natuurlijk proces waar ik me eigenlijk niet voor hoef te schamen. Dus praat ik over koetjes en kalfjes, terwijl ik denk aan ijsklonten en koude kompressen.

Mannelijke cliënten lijken doorgaans niets in de gaten te hebben. Of ze spelen het ontkenningsspelletje maar mee omdat ze echt niet weten wat ze met zo’n oververhitte pedicure aan moeten.

Veel vrouwelijke vijftig plus cliënten zien het wél. Zij weten hoe overgangsklachten voelen en tonen medeleven. Lief maar ik wil er niet diepgravend over praten. Zo’n gesprek wordt me al gauw te privé. Dus schoffel ik mijn rode gloed en onbestendige gevoelens maar snel met wat grapjes onder de werktafel. Ziezo, gauw over naar een neutraler onderwerp, met mij niks aan ‘t handje.

Met alle goedbedoelde adviezen van ervaringsdeskundige cliënten schiet ik niets op. Ik weet ondertussen heus wel waardoor opvliegers gestimuleerd en getemperd worden en probeer daar ook iets mee te doen. Zo laat ik de scherpe kruiden staan, staat mijn alcohol- en koffie-inname zwaar op rantsoen en eet ik bergen broccoli. Ik maak een avondwandelingetje ter bevordering van een goede nachtrust. Dat vergroot weer de kans op een beter humeur de volgende dag. Ik probeer stress te vermijden. Dat laatste is trouwens een lastige.

De cliënt is vertrokken. “Kopje koffie, schat?”, vraagt manlief opgewekt terwijl hij zijn hoofd om de deur steekt. “Vlieg op met je koffie!”, snauw ik hem toe. Niet aardig. Maar wie kan ik anders even lekker afbekken? De cliënten in elk geval niet. Het is toch ook niet eerlijk dat mannen geen last van overgangsklachten hebben! Bovendien moet hij toch onderhand weten dat koffie opvliegers stimuleert! Geschrokken druipt hij af. “Sorry liefje, maar ik heb nou eenmaal een kort lontje vandaag”, zal ik later tegen hem zeggen.

Pfff, dit houd ik niet vol, straks ontplof ik nog, er móet nú een raam open! Zalige vrieskou stroomt naar binnen. Dat doet me goed. “Brrr,  wat koud hier, Bernadet. Doe alsjeblieft snel dat raam dicht. Je bezorg me nog een longontsteking!”, moppert de volgende client verontwaardigd.

O jé, daar vlamt alweer weer een nieuwe blos!

Bernadet